دل نوشته هاي هدهد سرگشته

جمله آشنايي است که معمولا همراه  با غرور و شايد عصبانيت بيان مي شود: "به من چه؟؟؟"

"به من چه که فلاني خلاف مي کند" ، "به من چه که فلاني قانون را نقض مي کند" ، "به من چه که فلاني مسأله شرعي را زيرپا مي گذارد"، به من چه که به من چه... !!!

به نظر بنده بيان اين جمله دو دليل عمده مي تواند داشته باشد: ترس وجهل.

ترس از عواقب تذکر و جهل به شرايط و موقعيت.

درست است که تذکر دادن شرايط و مراتب دارد اما در آنجايي که شرايط محيا است يک تکليف است که متأسفانه خيلي از ما ها به راحتي از زير بار مسئوليت آن شانه خالي مي کنيم و با بيان يک "به من چه" به سادگي از کنار آن مي گذريم.

به ياد داستان آن مردي افتادم که در کشتي سوراخي ايجاد مي کرد که بعد از تذکر همسفران بيان کرد که من جاي خود را سوراخ مي کنم. شايد اطرافيان آن مرد هم گفتند:"به ما چه"!!!

در جامعه نيز خيلي اوقات خطاها و اشتباهات چنين است، شايد در نگاه اول بتوان به سادگي از کنارش گذشت اما به مرور زمان تبديل به سوراخ عميقي خواهد شد که افراد کشتي جامعه را به دريا مي افکند.

شايد خيلي ها منظورشان از گفتن "به من چه" اين باشد:

"حرف من که در او تأثير نمي گذارد"

"فلاني که درست نمي شود"و...

در پاسخ به چنين افرادي بايد گفت اقل تأثير امر به معروف و نهي از منکربه تعبير شهيد مطهري اين است که: