ایام فاطمیه است ،
سالهای گذشته نکته ای ذهنم را به خود مشغول می کرد : "چگونه شد که اصحاب نزدیک پیامبر – همان صحابه مورد احترام – دستشان به خون دختر برترین خلق خدا، پیشوای امت و همان که به واسطه او آبرو و عظمت یافته بودند آغشته گشت؟؟!!"
در طی یک سال گذشته رفتار بعضی از به اصطلاح خواص جامعه سوال فوق را برایم قابل هضم نمود
آری می شود داعیه انقلابی بودن، با امام بودن، در صف ولایت بودن را داشت و بر علیه نظام و انقلاب و ولایت شمشیر را از رو بست!
" اللهم الجعل عواقب امورنا خیرا "

اجتهاد توانایی انسان برای درک رخدادها و استنباط حکم خاص از عمومات و کلیات کتاب و سنت معتبر است. چنین توانایی هر چند که یک ارزش و اعتبار علمی برای شخص می باشد، ولی به معنای سلامت روحی و ایمانی نیست، زیرا دانش اکتسابی است که حتی یک فرد بی دین نیز می تواند آن را به دست آورد؛ زیرا هر انسان سالم و تیزهوشی می تواند در یک فرآیند آموزشی خود را چنان پرورش دهد تا به این ملکه دست یافته و توانایی اجتهاد را به دست آورد.

اما مرجعیت همانند قضاوت و حکومت ، منصبی رسمی است که افزون بر اجتهاد به عنوان یک شرط لازم نیازمند ویژگی ها و خصوصیات دیگری است. بر این اساس می توان گفت که اجتهاد شرط لازم مرجعیت است ولی شرط کافی نیست؛ زیرا آن چه شخصی را به عنوان مرجع قرار می دهد، شروط لازم دیگری است که می توان گفت که از نظر تفکر شیعی و اسلامی یک اصل می باشد.

در فرمان امام صادق(ع) که به عنوان فرمان کلی برای شیعیان در عصر غیبت و عدم دسترسی به امام (ع) می باشد، چنین آمده است که در انتخاب شخصی برای مرجعیت از سوی مقلدان شیعه کسی انتخاب شود که دارای ویژگی های خاص باشد؛ زیرا مرجعیت یک منصب و مقام رسمی مهم و اصلی در اسلام است و نمی تواند هر کسی عهده دار آن باشد، چون مرجعیت به عللی در مقام حاکم شرع و به یک معنا دارای ولایت است و می تواند در جان و مال مردم تصرف کند و افزون بر فتوا در مقام قضا نیز بنشیند. از این رو می بایست اشخاصی انتخاب شوند که دارای شرایط زیر باشند: من کان من الفقهاء حافظا لدینه صائنا لنفسه مخالفا لهواه مطیعا لامر مولاه فللعوام ان یقلدوه، هر کدام از فقها که نفس خویشتن را نگاه دارد، و حافظ دینش باشد، و با هوا و هوس خود مخالفت کند و از فرمان مولایش اطاعت کند، بر عموم مردم واجب است که از او تقلید کنند.( حر عاملی، محمد بن حسن، وسائل الشیعه، ج 27، ص 131. و نیز ر.ک: بحارالانوار، ج2، ص88، روایت 12.)

در توضیح فرمان شریف آمده است: (صائنا لنفسه ) یعنى از لحاظ عمل و فروع ، و (حافظا لدینه ) یعنى از جهت عقیده و اصول ، و (مخالفا لهواه ، مطیعاالامر مولاه ) یعنى مخالف هوا و هوس خود، و مطیع فرمان مولایش یعنی خداوند و رسول(ص) و اولوالامر پس از ایشان که همان امامان معصوم (ع) باشد. نه آن که فرمان غیر خدا را بر فرمان خدا و دیگر خلفای او مقدم دارد که در این صورت می شود عامل به امر غیره، زیرا به حسب اصطلاح قرآن به هر مطاعى ، معبود گفته مى شود، چنان که کسی که از هواهای نفسانی خویش اطاعت کند کسی است که هوایش را الهه و معبود خود ساخته است.

البته در شرایط مرجعیت به ویژه اگر در مقام و منصب قضا افزون بر افتا قرار گیرد می بایست شرایط دیگری را نیز به دست آورد که از همه مهم تر آگاهی به زمان و مکان و شرایط و مقتضیات روز می باشد. از این روست که در فرمان دیگری درباره مرجعیت شیعی در عصر غیبت توضیح تکمیلی دیگری آمده است که می توان آن را یکی از شروط اصلی و لازم برای مرجعیت بر شمرد. در روایت وسائل الشیعه در جواب اسحاق بن یعقوب به دست مرحوم محمد بن عثمان که از ناحیه مقدسه وارد شده، امام زمان - سلام الله علیه - مى‏فرماید: «اما الحوادث الواقعه فارجعوا فیها الى رواة حدیثنا فانهم حجتى علیکم و انا حجة الله علیهم» اما جریان‏ها و رخدادهایی که مرتب در روزگار پیش مى‏آید به راویان اخبار و احادیث ما رجوع کنید که ایشان حجت من بر شما و من حجت خداوند بر ایشان می باشم.(شیخ محمد صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، قم، مؤسسه النشر الاسلامی الجماعة المدرسین، ج 2، ص 493.)

در این حدیث نیز مرجعیت زمانی برای شخص اثبات می شود که توانایی درک رخدادها و تحلیل آن را داشته باشد و بتواند با مراجعه به منابع اصلی کتاب و سنت معتبر حکم را به دست آورده و در اختیار مردم قرار دهد. در گفت و گویی که با دوست و استادم حضرت آیت الله حسینی بوشهری داشتم به این نکته توجه داده شد که یکی از منابع معتبر بر وجوب رجوع به مرجع زنده در تقلید همین روایت معتبر است ، زیرا انسان در مسایل و رخدادهای روزگار است که می خواهد حکم مساله را بداند و این مرجع زنده است که می تواند به این مهم پاسخ دهد و راهنمای مردم به سوی حکم دین باشد. این خبر بر این نکته نیز تاکید دارد که مرجعیت برای مدیریت اجتماعی و سیاسی مردم است و در حقیقت مراجع جانشینان امام و خلفای آنان در مساله حکومت شرعی می باشند که در عصر غیبت به عهده آنان گذاشته شده است.

در روایت دیگری به این که مراجع تقلید ، امنای الهی هستند توجه داده شده است و می فرماید: : «مجارى الامور بید العلماء بالله الامناء على حلاله و حرامه...» ناگفته پیداست که امور دراین عبارت همانند واژه اولوالامر به معنای مدیریت اجتماعی و سیاسی است که از آن به سلطنت و حکومت یاد می شود. بنابراین علمای الهی که بر حلال و حرام الهی آگاه هستند مجاری حکومت هستند و احکام قضایی و نظامی و سیاسی و اجتماعی می بایست از مسیر آنان جریان یابد و اجرایی گردد.

این مطالب به خوبی روشن می سازد که بر خلاف مساله اجتهاد که توانایی و ملکه شخصی و علمی است ، مرجعیت به عنوان محل رجوع مقلدان و مردم به ایشان ، همانند منصب قضا و حکومت، منصب و ولایت بر مردم است. از آن جایی که کسی را بر کسی ولایت نیست مگر آن که دلیل خاص آن مورد را خارج و استثنا کرده باشد، هر کسی نمی تواند منصب ولایتی را به عهده گیرد مگر آن که منصوب عام و یا خاص از سوی خدا و پیامبر(ص) و امام معصوم (ع) باشد. بنابراین مرجعیت همانند حکومت و قضا نیازمند فرمان و نصب از سوی صاحب اختیار مردم و ولی الله می باشد.

این منصب و مرجعیت به شکل عام به فقهیان و مجتهدانی داده شده است که دارای ویژگی های مشخص پیش گفته و امور دیگری باشد که در این نیاز نیست به آن ها پرداخته شود.

سازوکار کهن و جدید

در گذشته از آن جایی که شیعه در اقلیت بوده و مناصب حکومتی و رسمی دولتی را در اختیار نداشتند، مرجعیت از جایگاه مهم اجتماعی و سیاسی برخوردار نبوده است. از این روست که به سبب محدودیت قدرت و دایره مسئولیت، به سادگی می توانستند مراجع خویش را از طریق تایید دو شخص فاضل مورد وثوق مشخص نمایند. به این مساله در بسیاری از کتب فقهی و توضیح المسایل پرداخته شده است که راه های تشخیص عالم و مرجع می باشد.

اما از آن جایی که دامنه قدرت و مسئولیت مرجعیت به سبب گسترش نفوذ و شمار شیعیان و حضور در دولت و سیاست افزایش یافته است، به نظر می رسد که دیگر سازوکارهای گذشته نمی تواند پاسخ گو باشد. براین اساس می بایست سازوکارهایی برای تعیین مرجعیت به دست آورد و تبیین کرد تا دشمنان اسلام و شیعه نتوانند از این نقطه ضعف مدیریت جوامع شیعی را در اختیار گیرند که ولایت عمومی و خصوصی مردم را به دست دارد. به سخن دیگر نمی بایست گذاشت تا مجلس عوام انگلیس با همه زیرکی شیطانی خویش مرجع سازی کند و جوامع شیعی را به سوی اهداف ننگین و استعماری خویش سوق دهد.

در اسلام برخی از امور به صراحت بیان شده است و برخی از امور با توجه به تغییرات فرهنگی و مقتضیات زمکانی به عقول مردم واگذار شده است. به عنوان نمونه آن چه مهم است دست یابی به عدالت و اجرای آن است که در گذشته از طریق ساده حضور یک قاضی و چند عسس و پاسبان امکان پذیر بود ولی در حال حاضر نیازمند دستگاه عریض دادگستری و آیین دادرسی و دادگاه های تجدید نظر و مانند آن می باشد. هدف دست یابی به عدالت بوده است و سازوکارهای آن در هر دوره ای فرق می کند.

در مرجعیت نیز همین گونه بوده است ولی از آن جایی که در گذشته دامنه قدرت و مسئولیت محدود و کم بوده است با نامه ای از مرجع قبلی که از آن به اجازه اجتهاد یاد می شد ،مساله تمام بود. البته کسانی که اجازه اجتهاد می گرفتند از سوی شخص گواهی دهنده از هر نظر مورد تایید بودند ؛ زیرا سالیان سال در نزد ایشان زندگی می کردند و درس می خواندند و استاد به همه زندگی شاگرد اگاهی و احاطه داشته است. بنابراین اجازه اجتهاد در حقیقت اجازه تایید سلامت کامل عقلی و اخلاقی و عملی او بوده است.

در حال حاضر به اسباب گوناگون و تغییر شرایط نمی تواند بر اساس سازوکار گذشته عمل کرد و لازم است که تغییراتی با توجه به دامنه قدرت و مسئولیت پدید آید. البته این سازوکار می بایست به گونه ای باشد که دشمنان درونی و بیرونی نتوانند در انتخاب مرجعیت اعمال نفوذ کنند. همان گونه که دولتی کردن مرجعیت خلاف است عوام و توده ای کردن این مسئولیت نیز نادرست است. به نظر می رسد که سازوکاری که جامعه مدرسین در پیش گرفته است هر چند دارای نواقصی است هشدار عملی به نادرستی سازوکارهای پیشین معرفی و انتخاب مرجعیت بوده است. در این سازوکار جدید می بایست مرجعیت همانند رهبریت از سوی مراکز ذی صلاح انتخاب و معرفی شده و سپس نظارت و کنترل شوند تا خدای ناکرده از مسیر اسلام و فلسفه مرجعیت بیرون نروند؛ چنان که لازم شد به سبب بیماری فراموشی و یا هر دلیل دیگری شخص از مرجعیت ناتوان شد وی را عزل کرده و دیگری را به جای آن در منصب مرجعیت بگذارند. چنین شیوه ای که در انتخاب رهبر برای کشور مرسوم شده است می بایست در انتخاب و نصب مرجعیت نیز اعمال شود. آیا زمان آن نرسیده است که خبرگانی از بزرگان علم و ادب حوزه های علمیه پدید آید که به دور از مساله سیاست بازی و خط و جناح بازی به انتخاب و نظارت بر اعمال مراجع بنشیند؟

منبع: http://samamos.parsiblog.com/1280352.htm

تقدیم به او   که آموزگار دل تنگیم است و آرامش بخش لحظات تنهاییم:

در درون سینه ام دل بی قراری می کند
از برای وصل او آشفته حالی می کند

 هرچه می خواهم که آرامش کنم
 شکوه ها و ناله ها از جای خالی می کند

از برای دیدن یارم بهانه کرده است
وزبرای عشق بازی با نگاهش غمگساری می کند

گوئیا مجنونِ جامِ سنیّه گشته است
 مثل مستان خنده هاو گریه های آشکاری می کند

هدهد سرگشته در کنج قفس افتاده است
دائما در آن قفس فکر پرواز خیالی می کند

گرچه تنگ و کوچک و تاریک باشد این قفس
چشم امیدش به سوی درگه لایزالی می کند

در میان باغ گل ، هدهدی سرگشته و آزاد بود

بی غم و اندوه و از آزادی اش دلشاد بود

گرم عیش و نوش و مست از بوی گلهای زیاد

فارغ از دلبستگی ها و سرش پر باد بود

خانه اش روی درخت سرو و بر بالای باغ

صبح و شب گرم غزل خوانی با فریاد بود

اندکی از روزهای عیش و خوش بودن گذشت

خانه ی هدهد، بدون روح و بی بنیاد بود

قصد هجرت بهر پیدا کردن یارش نمود

چون بدون یار بزم شادی اش بر باد بود

در هوای عشق و با شوق وصالش پر کشید

خانه ی قلبش به یاد همرهش آباد بود

تا که او را دید، ناگهان از هوش رفت

از برای عشق شیرین گوئیا فرهاد بود...

مدت مدیدی است که برای نگارش در وبلاگ دست به صفحه کلید نبرده ام که مهمترین دلیل آن طی نمودن دوران خدمت مقدس سربازی است.

در خصوص خدمت سربازی و محاسن و معایب آن و راههای اجرایی بهتر، برای این خدمت مقدس، حرفهای زیادی برای گفتن دارم (که شاید در آینده یک کتاب نوشتم!!!) اما، به هر حال، چند ماه از بهترین سالهای جوانی و عمرم در قالب خدمت سربازی در حال طی شدنه، ان شاءا... خدا توفیق بهره برداری صحیح از عمر را به هممون عنایت کنه.

شعر زیر هم متناسب با این دوران سربازی و هم متناسب با ایام سوگواری اهل بیت ^(ع) در ماه محرمه:

پشت رُل نشسته بودم و توی جاده مشغول رانندگی بودم...
با سرعت، مسیر اتوبان را طی می کردم و از کنار تابلوهای راهنمای مسیر، می گذشتم، برای اینکه مسیرم رو پیدا کنم بهشون خوب دقت می کردم، سر چهار راه که رسیدم، افسر راهنمایی-رانندگی داشت ماشینها را هدایت می کرد، همه هم از حرفهاش پیروی می کردند،
یاد جاده یه طرفه عمرم افتادم، جاده ای که خیلی سال از شروع رانندگیم توش میگذره، البته وقتی تصدیق گرفتم 14، 15 سالم بود، همون وقتی که به بلوغ رسیدم، تو تموم این مدت هم، همه جور تابلوی راهنمای مسیر تو زندگیم وجود داشته، تابلوی سرعت مجاز توی تمام کارها، تابلوی گردش به هرطرف غیر از صراط مستقیم ممنوع، تابلوی ورود به محرمات ممنوع و تابلوی خطر حمله شیاطین و ...

ولی من چیکار کردم؟؟؟!!! هرجا چشم افسرها رو دور دیدم، تا تونستم خلاف کردم!!! غافل ازین بودم که هر روز دوتا پلیس مخفی رو شونه چپ و راستم مشغول نوشتن خلاف هام هستند!
خدا کنه قبل از روزی که بخوان فیلم خلافهام را که با پیشرفته ترین دوربینهای مخفی ضبط شده نشون همه بدن، ازین خواب غفلت در بیام و خودم را ملزم به رعایت قوانین کنم.

خسته ام از نفس بی افسار خویش

خسته ام از ساز بی اسرار خویش

آن زمان بهر عبادت می روم

خسته ام از حال بی مقدار خویش

هر زمان دم ز خودسازی زنم

خسته ام از قول بی کردار خویش

صبح و شب بانگ «انا الحق» می زنم

خسته ام از بانگ بی رفتار خویش

گفتمش این نفس را آدم کنم

خسته ام از چوب بی آزار خویش

هدهدی می گفت، نهی منکر، واجب است

خسته ام از علم بی گفتار خویش

توی این دنیا، یکی مثله سایه دنبالم بود، هرجا که می رفتم دست از سرم بر نمی داشت،  خوب که دقت کردم دیدم انگاری همه ی آدمها یه همچین کسی رو کنارشون دارن؛ چهره خیلی زشت و ترسناکی داشت، همیشه هم می خواست آدم را توی دردسر بندازه، زبون خیلی چرب و نرمی داشت، من رو بهتر از خودم می شناخت! نقاط ضعفمو خوب می دونست! از کوچکترین فرصت برای ضربه زدن به من استفاده می کرد. هردفعه هم که موفق می شد گولم بزنه، یه گوشه ای می نشست و به من می خندید وبه خودش آفرین می گفت!

با این حال نمی دونم چرا ،هر وقت که نزدیکم می اومد، دو دل می شدم که به حرفش گوش بدم یا نه!!!؟؟؟

دیگه از دستش خسته شده بودم، بعلاوه اینکه کم کم لکه های سیاهی رو، که ناشی از گوش دادن به حرفهای اون ملعون بود، روی قلبم و نقش عشق، می دیدم.

به خودم گفتم، یعنی اینجوری می خواستی عشقتو ثابت کنی!!؟؟

احساس می کردم توی یه دریای طوفانی در حال غرق شدنم و هیچکس نیست که به دادم برسه ...

ولی نه!!! همونی که از روز اول، به من گفت که: "هواتو دارم" ، منو تنها نذاشته بود، یه کشتی نجات برای رسیدن به ساحل آرامش برام فراهم کرده بود، یه ندایی از درونم فریاد بر می آورد که: این تنها راه نجاته .

اگه می خوای از این دریای طوفانی موّاج ، به سلامت عبور کنی، باید سوار این کشتی بشی،

و این کشتی چیزی نبود جز وجود مقدس اهل بیت اطهار ^(ع) ،که تنها راه نجات تمسک به آن 14نور مقدسه.

--------------------------

پا پُستی:

1- هیچ دقت کردید؛ خداوند در قرآن می فرمایند: "شیطان دشمنی آشکار برای انسان است" ، خودمون هم بارها این قضیه را درک کردیم، ولی ... !!!؟؟؟ ، آخه چرا؟؟؟

2- بالا بری، پائین بیای، تنها راه نجاتت وجود نورانی اهل بیته، پس ازین راه جدا نشو.

3- سرمایه محبت زهراست دین من *** من دین خویش را به دو دنیا نمی دهم